Kościół parafialny – Bazylika p.w. Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Wiślicy

Obecnie istniejący kościół parafialny w Wiślicy został zbudowany z fundacji króla Kazimierza Wielkiego w ramach akcji pokutnej króla związanej ze śmiercią ks. Marcina Baryczki zamordowanego na polecenie króla w grudniu 1349 roku. Klątwa rzucona (?) na króla przez papieża Klemensa VI skłoniła króla do podjęcia szeregu czynów pokutnych. Między innymi do budowy kościołów w Kargowie, Wiślicy, Sandomierzu, Stopnicy, Szydłowie i Zagości. W wyniku tej działalności fundacyjnej króla Kazimierza Wielkiego zbudowany został w Wiślicy w latach 1350-1380 obecnie istniejący Kościół parafialny, podniesiony później do godności kolegiaty.









W wieku XV dobudowano obecnie istniejącą zakrystię i skarbiec. Kościół był odnawiany po najeździe szwedzkim w drugiej połowie wieku XVII oraz w wieku XVIII i w roku 1824. Podczas pierwszej wojny światowej został poważnie uszkodzony w czasie bombardowania Wiślicy przez artylerię austriacką. Zawaliły się wtedy sklepienia kościoła z wyjątkiem jednego przęsła w prezbiterium.




W latach 1919 – 1926 kościół został odbudowany na podstawie projektu inżyniera Adolfa Szyszko – Bohusza. Kościół parafialny w Wiślicy jest świątynią zbudowaną na planie prostokąta, orientowaną i murowaną z ciosu.
Prostokątny korpus kościoła podzielony na dwie nawy nakryty jest sklepieniem krzyżowo - żebrowym opartym na trzech smukłych filarach.
Sklepienie krzyżowo – żebrowe posiada schemat trójdzielny, w dwóch przęsłach środkowych gwiaździsty. Prezbiterium Kościoła jest węższe i niższe od korpusu. Nakrywa je sklepienie czteroprzęsłowe, krzyżowo – żebrowe. Prezbiterium jest wielobocznie zamknięte. Wsporniki sklepień są profilowane, jeden z nich umieszczony na zachodniej ścianie nawy ma kształt rzeźbionej maski z roślinnymi splotami. Sklepienia całego kościoła posiadają rzeźbione zworniki pochodzące z lat 1370-80.

Widok na chór i organy.

Organy sprowadzono w latach 1947 – 48 z bazyliki protestanckiej w Lubawce.